کارکنان در حین انجام کار در معرض خطر یا خطراتی قرار می‌گیرند که اجتناب ناپذیر است.
در ماده ۹۱ قانون کار آمده است که “کلیه کارفرمایان و مسئولان واحدهای موضوع قانون کار مکلفند بر اساس مصوبات شورای  عالی  حفاظت  فنی  برای  تامین  حفاظت و  سلامت و بهداشت  کارگران در محیط  کار، وسایل و امکانات لازم را تهیه و در اختیار آنان قرار داده و چگونگی کاربرد  وسایل  فوق‌الذکر  را به آنان بیاموزند و  در خصوص رعایت مقررات حفاظتی و بهداشتی نظارت نمایند.”

بر اساس این ماده، در صورت وقوع حادثه‌ای که منجر به جراحت، نقص عضو و یا فوت کارکنان (اعم از استخدامی، قراردادی، روزمزد و…) شود، در بسیاری از موارد کارفرما مقصر شناخته شده و ناچار به جبران خسارت وارده و در صورت فوت پرداخت دیه خواهد بود. بیمه‌نامه مسئولیت کارفرما در قبال کارکنان به عنوان جانشین از طرف کارفرما جبران هزینه‌های پزشکی، غرامت فوت و نقص عضو و مطالبات سازمان تامین اجتماعی از کارفرما را بر عهده می‌گیرد.


برخی از کارفرمایان بر این باورند که با داشتن بیمه تامین اجتماعی برای کارکنان، از خرید بیمه‌نامه‌های مسئولیت بی‌نیاز خواهند شد.

نکته قابل توجه این است که پوشش‌های این دو بیمه‌نامه کاملا متفاوت می‌باشند. بدین معنا که سازمان تامین اجتماعی تعهدی در قبال پرداخت خساراتی که مسئول آن کارفرما باشد، ندارد و یا اگر خسارات مذکور را جبران نماید طبق ماده ۶۶ قانون تامین اجتماعی، نسبت به بازیافت آن از کارفرما اقدام می‌نماید

در حالیکه در بیمه مسئولیت کارفرما این مورد تحت پوشش می باشد.

به عبارت دیگر چنانچه کارگری دچار نقص عضو یا فوت گردد، بیمه تامین اجتماعی صرفا مستمری پرداخت می‌نماید و تعهدی در قبال دیه فوت یا جرح نخواهد داشت در حالیکه بیمه مسئولیت متعهد پرداخت دیات مذکور می‌باشد. 

«این بیمه نامه به طور عام در کشور ما به بیمه نامه بی نام شناخته میشود که البته اشتباه است»

‎ انواع بیمه مسئولیت کارفرما در قبال کارکنان